Διαβήτης τύπου 1: Τα εμπόδια στη μετάβαση στα νέα συστήματα και οι ανεπαρκείς ταινίες μέτρησης

Η μετάβαση των ατόμων με διαβήτη τύπου 1 στα νέα συστήματα Συνεχούς Καταγραφής Γλυκόζης (CGM) φαίνεται να συναντά σημαντικά εμπόδια, κυρίως λόγω της περιορισμένης –όπως επισημαίνουν οι ίδιοι οι ασθενείς– δωρεάν πρόσβασης στις απαραίτητες ταινίες μέτρησης σακχάρου.

Από την πλευρά της, η ηγεσία του Υπουργείου Υγείας υποστηρίζει ότι έχει διορθωθεί μια παλαιότερη αδικία που αφορούσε τον διαβήτη τύπου 1 και την έλλειψη πρόσβασης σε παραδοσιακές μεθόδους μέτρησης. Ωστόσο, η κοινότητα των ατόμων με διαβήτη προειδοποιεί ότι το μέτρο, αν και θετικό, παραμένει «μισό».

Το χρονικό της παρέμβασης

Στα τέλη Μαρτίου, ο Υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, ανακοίνωσε την πρόθεση του ΕΟΠΥΥ να χορηγεί πλέον 50 ταινίες μέτρησης σακχάρου ανά τρίμηνο στους χρήστες CGM.

Η κίνηση αυτή ήρθε να διορθώσει το προηγούμενο καθεστώς, το οποίο θεωρούσε πώς η χρήση των αισθητήρων στην πράξη οδηγούσε σε περιορισμό ή και αποκλεισμό των ταινιών, από την καθημερινή χρήση των ασθενών για τρύπημα στα δάκτυλα.

«Στην Πολιτική μπαίνουμε για να λύνουμε τα προβλήματα των άλλων ανθρώπων», δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Γεωργιάδης, εκφράζοντας την ικανοποίησή του για τη ρύθμιση που στόχο έχει τον αποτελεσματικότερο έλεγχο της νόσου.

Ωστόσο, η δημοσίευση του σχετικού ΦΕΚ (Β΄2027/07-04-2026) έφερε στο φως τις λεπτομέρειες που προκάλεσαν την έντονη αντίδραση της ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ.

ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ: Γιατί τα 4 κουτιά ταινίες τον χρόνο δεν «μετρούν» την ασφάλεια

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων – Συλλόγων Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη (ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ), μέσω του προέδρου της Χρήστου Δαραμήλα, ξεκαθάρισε ότι η παροχή ενός κουτιού ανά τρίμηνο είναι επιστημονικά ελλιπής.

Οι λόγοι για τους οποίους οι ταινίες παραμένουν «ζωτικής σημασίας» -παρά την χρήση των συστημάτων CGM- είναι σαφείς για τους ασθενείς με διαβήτη τύπου 1:

• Βαθμονόμηση (Calibration): Πολλά συστήματα απαιτούν καθημερινή επιβεβαίωση με λήψη αίματος για να παραμείνουν ακριβή.
• Συμπτωματολογία vs Ενδείξεων: Όταν ο ασθενής νιώθει συμπτώματα υπογλυκαιμίας που δεν αποτυπώνονται στον αισθητήρα, η μέτρηση αίματος είναι ο μόνος ασφαλής οδηγός για τη λήψη απόφασης (π.χ. χορήγηση ινσουλίνης).
• Τεχνικές Αστοχίες: Οι αισθητήρες μπορεί να αποκολληθούν ή να δυσλειτουργήσουν. Σε αυτά τα «νεκρά» διαστήματα, οι ταινίες είναι το μοναδικό δίχτυ ασφαλείας.

Η «ακτινογραφία» των διεκδικήσεων και η πραγματικότητα

Η απόσταση μεταξύ Υπουργείου και ασθενών αποτυπώνεται ανάγλυφα, στον παρακάτω πίνακα:

ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ: Η γραφειοκρατική εμπλοκή

Παρά τη δημοσίευση του ΦΕΚ από τις 7 Απριλίου, η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ καταγγέλλει ότι η τροποποίηση παραμένει ανενεργή στο σύστημα e-Dapy.

Αυτό σημαίνει ότι οι ασθενείς, αν και δικαιούνται πλέον το ελάχιστο έστω βοήθημα, εξακολουθούν να πληρώνουν από την τσέπη τους για αναλώσιμα που έχουν εγκριθεί εδώ και έξι μήνες, όπως τουλάχιστον καταγγέλλουν οι ίδιοι.

«Η ικανοποίηση επισκιάζεται από την απόφαση για «ελλιπή» παροχή, που απέχει παρασάγγας από τις πραγματικές θεραπευτικές ανάγκες… Η υγεία των ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη δεν δύναται να αποτιμάται δημοσιονομικά», αναφέρει η Ομοσπονδία στην πρόσφατη ανακοίνωσή της.

Η κοινότητα των διαβητικών καλεί πλέον την ηγεσία του Υπουργείου όχι μόνο να «ξεκλειδώσει» το σύστημα συνταγογράφησης, αλλά και να επανεξετάσει το όριο των 4 κουτιών.

Η ευθυγράμμισή μας με τη διεθνή κλινική πρακτική, -όπως καταλήγουν- απαιτεί τουλάχιστον μία μέτρηση αίματος ημερησίως για την ασφάλεια των χρηστών CGM και όχι μισή ανά ημέρα, όπως προβλέπεται σήμερα.

Πηγή: iatropedia.gr

To άρθρο Διαβήτης τύπου 1: Τα εμπόδια στη μετάβαση στα νέα συστήματα και οι ανεπαρκείς ταινίες μέτρησης δημοσιεύτηκε στο NewsIT .