Το ξέσπασμα και η δικαίωση του Κυριάκου Κρεμμυδιώτη

Το δικαίωμα διεκδίκησης της ανόδου είχε χαθεί πριν από αρκετές αγωνιστικές, τόσο για την ομάδα του Δενδροχωρίου, όσο και για τη Λυγαριά. Διάφοροι οι λόγοι, μπορούν να βρουν πολλές αιτιολογίες…

Ο στόχος που απέμεινε στους συγκεκριμένους αντιπάλους ήταν το εισιτήριο για τον τελικό του θεσμού. Να βρεθούν στο στάδιο, απέναντι στα Μετέωρα μ’ ανοικτό αποτέλεσμα. Μια ιστορία που περιμένει τους πρωταγωνιστές της.

Με το άγχος της πρόκρισης, την κούραση και την αντίσταση που πρόβαλε η μία ομάδα απέναντι στην άλλη στέρησαν αρκετά διαστήματα δημιουργικότητας, ωστόσο δημιούργησαν όμορφες κι έντονες στιγμές στη διάρκεια του κανονικού αγώνα, της παράτασης και κυρίως  στη διαδικασία των πέναλτι. Εκεί, ο τερματοφύλακας των γηπεδούχων Σωτήρης Κατσίκας ήταν ο πρωταγωνιστής. Απέκρουσε δύο πέναλτι, σκόραρε από την άσπρη βούλα και πανηγύρισε το εισιτήριο πρόκρισης με τους συμπαίκτες του συμβάλλοντας τα μέγιστα.

Εκείνος όμως που κουβάλησε την ομάδα στις πλάτες του και λύγισε στο τέλος ήταν ο προπονητής Κυριάκος Κρεμμυδιώτης. Εκλαψε, σαν μικρό παιδί,  αρχικά μόνος του, βγάζοντας από μέσα του την πίεση μιας χρονιάς η οποία μόνο με ροδοπέταλα δεν ήταν στρωμένη. Ενιωσε «κυπελλούχος» πριν τον τελικό, για την γενικότερη προσπάθεια των παικτών του, της διοίκησης και των φιλάθλων. Μια δικαίωση που οδηγεί το Δενδροχώρι απέναντι στα Μετέωρα όχι μόνο για να διεκδικήσει αλλά κυρίως για να γιορτάσει.

Η αντίδραση των παικτών του να τον σηκώσουν στα χέρια και να φωνάξουν ρυθμικά το όνομά του ίσως αξίζει περισσότερα και από το κύπελλο, το οποίο αν έρθει, θα καταλήξει στα γραφεία της ομάδας και στις σελίδες της ιστορίας του «Μέγα Αλέξανδρου».

Οι σχέσεις όμως που δημιουργούνται στα γήπεδα είναι αυτές που μένουν για πάντα για να θυμίζουν τη διαδρομή και τους ανθρώπους που βρέθηκαν δίπλα σου στα εύκολα και στα δύσκολα.

Πάνος Γιδόπουλος