Υποκλοπές και Δικαιοσύνη – Ένα άρθρο του δικηγόρου Βασίλη Παπαστεργίου*

Το άρθρο που ακολουθεί αναρτήθηκε στη σελίδα του κ. Παπαστεργίου στο Facebook. Ο τίτλος και η φωτογραφία είναι δικά μας

Ότι η συγκάλυψη θα ήταν η απόλυτη προτεραιότητα του μηχανισμού που οργάνωσε την εκτροπή των υποκλοπών, αυτό ήταν κάτι που εύλογα το περίμενε κανείς. Ότι οι μηχανισμοί της συγκάλυψης θα είχαν ισχυρή επιρροή στην κορυφή της δικαστικής εξουσίας, ήταν κι αυτό – όσο να’ναι – κάτι όχι μη αναμενόμενο. Όμως η επιλογή της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου να απαξιώσει με τόσο εμφατικό τρόπο την ανάγκη να διερευνηθεί αυτό το πρωτοφανές σκάνδαλο, χωρίς να αναθέσει την περαιτέρω έρευνά του σε κάποιον δικαστικό λειτουργό, έστω “για τα μάτια του κόσμου”, αυτό ομολογώ ότι δεν το περίμενα.

Ομολογώ επίσης ότι νιώθω ανόητος και αφελής.

Γιατί ήμουν έτοιμος να αντιμετωπίσω το ενδεχόμενο μιας νέας προκαταρκτικής εξέτασης που θα κατέληγε – ίσως με μια λίγο καλύτερη αιτιολόγηση σε σχέση με αυτή του κ.Ζήση – στην αρχειοθέτηση. Αλλά όχι μια πλήρη άρνηση να συνεχιστεί η έρευνα μετά από όσα μεσολάβησαν.

Γιατί, ας το πούμε κι αυτό, από την πράξη αρχειοθέτησης του κ. Ζήση έως σήμερα μεσολάβησαν πολλά. Και ιδίως μεσολάβησε η διαφωτιστική – από πολλές απόψεις – διαδικασία ενώπιον του ταπεινού Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών που φώτισε πολύ περισσότερα από όσα επί μήνες δήθεν διερευνούσε η μακάρια κεφαλή της δικαιοσύνης.

Υπενθυμίζω λοιπόν ότι σε αυτή την δίκη μάθαμε – και η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου αυτά κλήθηκε να διερευνήσει μεταξύ άλλων – ότι οι πρωτόδικα καταδικασμένοι είχαν σχέσεις στενής συνεργασίας με την ΕΥΠ και τους άμεσα προισταμένους της, ότι είχαν συνάψει συμβάσεις συνεργασίας με το Ελληνικό Δημόσιο (ΕΛΑΣ) και ότι το πρόσωπο με την κάρτα του οποίου έγινε η παγίδευση πολιτικών προσώπων (ο γνωστός κρεοπώλης) είχε κι αυτός συγκεκριμένους δεσμούς με την ΕΥΠ.

Για όλα αυτά (και για πολύ περισσότερα, όπως για το αδίκημα της κατασκοπίας), ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, μας είπε σήμερα ότι είναι γνωστά στοιχεία που έχουν ήδη αξιολογηθεί.

Και προκύπτει το ερώτημα: αν όλα αυτά ήταν ήδη γνωστά, πως είναι δυνατό να αξιολογήθηκαν κατά τρόπο ώστε να οδηγηθούμε στην αρχειοθέτηση και μάλιστα “αναντίλεκτα”;

Και αν δεν ήταν γνωστά -που δεν ήταν – είναι δυνατόν να κρίνεται ότι δεν αξίζει καν να διεξαχθεί επ’αυτών νέα έρευνα;

Ξαναλέω ότι νιώθω ανόητος και αφελής.

Αλλά νιώθω και ότι τα λόγια πια έχουν χάσει το νόημά τους.

Τι νόημα έχει – φερ’ειπείν – να αντιδρά κανείς στην απαξίωση του θεσμού της δικαιοσύνης όταν η κεφαλή της τόσο πρόθυμα αποδέχεται την αυτοακύρωσή της;

Ας κοιμηθούν όπως έστρωσαν.

Να πω μονάχα ότι θεωρώ ότι αυτή η απόφαση συνιστά πρόκληση.

Όχι μόνο για όσους τα έφερε η ζωή να πληρώνουμε “πρόστιμο μια ζωή στην κλεψύδρα και στα εφετεία”, αλλά και για κάθε δημοκρατικό πολίτη.

*Ο Βασίλης Παπαστεργίου είναι δικηγόρος, Τρικαλινός στην καταγωγή, και δραστηριοποιείται επαγγελματικά στην Αθήνα.

Το άρθρο Υποκλοπές και Δικαιοσύνη – Ένα άρθρο του δικηγόρου Βασίλη Παπαστεργίου* εμφανίστηκε πρώτα στο trikalaenimerosi.gr.