Γεωργιάδης για Μαζωνάκη: Η ευθύνη στον ασθενή

Την ευθύνη στον ίδιο τον ασθενή επιχείρησε να μεταφέρει ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, μιλώντας από τα Τρίκαλα για την υπόθεση θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη.

«Κομπογιαννιτισμός υπήρχε πάντα και θα υπάρχει», δήλωσε στη Ραδιοφωνική Λέσχη 97,6, προσθέτοντας ότι απαιτείται «ατομική υπευθυνότητα» και συμβουλεύοντας τους πολίτες να φεύγουν όταν ακούν κάποιον να παρουσιάζεται ως «κβαντικός γιατρός».

Ο κομπογιαννιτισμός μπορεί πράγματι να υπήρχε πάντα. Μαζί του, όμως, υπήρχε και η υποχρέωση της Πολιτείας να προστατεύει τους ασθενείς πριν συμβεί το κακό και όχι να ενεργοποιεί τους ελεγκτικούς μηχανισμούς αφού χαθεί μια ζωή.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι επίμαχες πρακτικές δεν ασκούνταν κρυφά. Προβάλλονταν δημόσια μέσα από την ιστοσελίδα του ιατρείου, ενώ η εμπλεκόμενη γιατρός είχε συμμετάσχει ως ομιλήτρια σε συνέδριο για την Υγεία παρουσία υπουργών και θεσμικών παραγόντων.

Το ιατρείο λειτουργούσε με επίσημη βεβαίωση και είχε ελεγχθεί επανειλημμένα από τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών. Σε έλεγχο του 2025 είχε μάλιστα εντοπιστεί εξοπλισμός που δεν προβλεπόταν για απλό παθολογικό ιατρείο και είχαν γίνει συστάσεις για την απομάκρυνσή του. Μετά τον θάνατο του τραγουδιστή φέρεται να βρέθηκαν δύο μηχανήματα πλασμαφαίρεσης.

Οι δύο γιατροί αρνούνται τις κατηγορίες και οι ποινικές ευθύνες θα κριθούν από τη Δικαιοσύνη. Παράλληλα, όμως, βρίσκεται πλέον σε εξέλιξη εισαγγελική έρευνα για ενδεχόμενες ευθύνες του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών ή άλλου αρμόδιου δημόσιου φορέα σχετικά με τους ελέγχους.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης υποστηρίζει ότι οι έλεγχοι «γίνονταν και γίνονται». Οι έλεγχοι μετά τον θάνατο, όμως, δεν αποτελούν πρόληψη. Και όταν ένα ιατρείο είναι αδειοδοτημένο, έχει ήδη ελεγχθεί και διαφημίζει δημόσια τις υπηρεσίες του, ο πολίτης έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι η Πολιτεία γνωρίζει και εποπτεύει τη λειτουργία του.

Ο ασθενής δεν μπορεί να γίνει γιατρός, νομικός και επιθεωρητής πριν περάσει την πόρτα ενός ιατρείου. Γι’ αυτό υπάρχουν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί και γι’ αυτό υπάρχει υπουργός Υγείας.

Η προτροπή προς τους πολίτες να προσέχουν δεν απαντά, λοιπόν, στο βασικό ερώτημα. Πού ήταν οι αρμόδιοι όταν οι συγκεκριμένες πρακτικές διαφημίζονταν δημόσια και γιατί χρειάστηκε να πεθάνει ένας άνθρωπος για να κινηθούν όλοι;