Τι προβλέπουν οι συμβάσεις για τους υδρογονάνθρακες σχετικά με τα έσοδα του Δημοσίου και την ΑΟΖ

Κατατέθηκαν αργά χθες το βράδυ προς κύρωση στη Βουλή οι συμβάσεις για τους υδρογονάνθρακες που αφορούν τα θαλάσσια οικόπεδα νοτίως της Κρήτης και της Πελοποννήσου.

Συγκεκριμένα, οι συμβάσεις αφορούν τις θαλάσσιες περιοχές (α) Νοτίως της Πελοποννήσου «Α2», (β) «Νότια της Πελοποννήσου», (γ) «Νότια της Κρήτης 1», και «Νότια της Κρήτης 2», όπου θα πραγματοποιηθούν σεισμικές έρευνες και ερευνητικές γεωτρήσεις για να διαπιστωθεί η ύπαρξη εκμεταλλεύσιμων αποθεμάτων σε υδρογονάνθρακες.

Όπως προβλέπουν οι συμβάσεις σχετικά με το σημαντικό σημείο των μισθωμάτων που θα λαμβάνει το Δημόσιο από την όποια παραγωγή προκύψει, θα εξαρτώνται από το επίπεδό της βάσει ενός συντελεστή.

Όπως διευκρινίζεται στο κείμενο, ο συντελεστής R είναι οι σωρευτικές ακαθάριστες εισροές δια τις σωρευτικές ακαθάριστες εκροές κάθε τριμήνου. Ως εισροές λογίζονται οι παραχθέντες υδρογονάνθρακες και κάθε άλλο έσοδο που προκύπτει από τη δραστηριότητα.

Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι τα μισθώματα θα κυμαίνονται από 4% έως 15%. Σε αυτά προστίθενται περιφερειακός φόρος 5% και γενικός φόρος 20% του Δημοσίου, με το σύνολο μαζί με τα μισθώματα να μπορεί να φτάσει έως στο 40%. Παράλληλα, το Δημόσιο μπορεί να επιλέξει να λάβει το μίσθωμα σε είδος ή σε χρήμα.

Πέραν των παραπάνω εσόδων, το κράτος θα πάρει 1 εκατ. ευρώ ως μπόνους υπογραφής της κάθε σύμβασης, 1,5 εκατ. ως αντάλλαγμα κατά την πρώτη παραγωγή, 5 εκατ. ευρώ όταν η παραγωγή ξεπεράσει για πρώτη φορά στο σύνολο τα 50 εκατ. βαρέλια πετρελαίου, καθώς και 10 εκατ. ευρώ όταν ξεπεράσει τα 100 εκατ. βαρέλια.

Υπάρχει επίσης και μια επιπλέον διάταξη ότι σε περίπτωση πολέμου ή άλλης έκτακτης ανάγκης, οι πετρελαϊκές υποχρεούνται να διαθέσουν στην Πολιτεία την παραγωγή έναντι της επίσημης τιμής του βαρελιού όπως ορίζεται η τελευταία στη σύμβαση.

Παράλληλα, υπάρχει και πρόβλεψη για ενοποίηση της παραγωγής σε δύο οικόπεδα που έχουν δοθεί σε διαφορετικές πετρελαϊκές, εφόσον ανακαλυφθεί κοίτασμα το οποίο εκτείνεται εκατέρωθεν των γεωγραφικών τους ορίων.

Αναφορικά με το καθεστώς της «ανωτέρας βίας» που έχει σημασία σε τέτοιου είδους κείμενα, προβλέπεται ότι οι δύο πλευρές δεν θεωρείται ότι παραβιάζουν τη σύμβαση αν δηλώσουν αδυναμία εκπλήρωσης των υποχρεώσεών τους ως αποτέλεσμα των εξής παραγόντων:

Θεομηνίες, επιδημίες, σεισμοί, πυρκαγιές, πλημμύρες, εκρήξεις, απεργίες, ανταπεργίες, πόλεμοι, επαναστάσεις, κοινωνικές αναταραχές, εξεγέρσεις, στάσεις και πράξεις της ελληνικής κυβέρνησης ή οποιασδήποτε αλλοδαπής κυβέρνησης. 

Διευκρινίζεται ότι η ανωτέρα βία δεν δικαιολογεί την παράλειψη καταβολής οφειλόμενων και η έλλειψη κεφαλαίων δεν συνιστά ανωτέρα βία.

Τέλος, ως προς το κρίσιμο θέμα της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας που ανέδειξε ο Αντώνης Σαμαράς με την τοποθέτησή του προ ημερών, αναφέρεται στο κείμενο ότι μπορεί να γίνει τροποποίηση στις γεωγραφικές συντεταγμένες των οικοπέδων από το Δημόσιο «σε περίπτωση σύναψης συμφωνίας μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και ενός ή περισσότερων γειτονικών κρατών, η οποία οριοθετεί την υφαλοκρηπίδα ή την ΑΟΖ».

Επίσης, σημειώνεται ότι το τμήμα του οικοπέδου που σύμφωνα με τις διατάξεις της συμφωνίας οριοθέτησης βρίσκεται πέραν της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ (οριοθετημένη περιοχή), παύει να αποτελεί μέρος του οικοπέδου και όλα τα δικαιώματα του μισθωτή εκλείπουν χωρίς δικαιώματα ή αξιώσεις έναντι του εκμισθωτή.

Ο μισθωτής κατά την ημερομηνία οριοθέτησης, θεωρείται ότι έχει παραιτηθεί από την οριοθετημένη περιοχή, ακόμη και αν η οριοθετημένη περιοχή έχει καταστεί ολικώς ή μερικώς περιοχή εκμετάλλευσης. Πριν από την παραίτηση αυτή απομακρύνει κάθε εξοπλισμό ή εγκαταστάσεις που έχουν εγκατασταθεί.

To άρθρο Τι προβλέπουν οι συμβάσεις για τους υδρογονάνθρακες σχετικά με τα έσοδα του Δημοσίου και την ΑΟΖ δημοσιεύτηκε στο NewsIT .