Η Αριθμητική της Φρίκης: 165 Κορίτσια στη Σκιά των 6
Στην πόλη Μινάμπ, εκεί που ο ουρανός θα έπρεπε να βρέχει μόνο φως για τα παιδιά που ξεκινούσαν τη μέρα τους, έπεσε ο θάνατος με τη μορφή ενός «έξυπνου» πυραύλου. 165 κορίτσια. 165 λευκά φέρετρα που παρατάχθηκαν το ένα δίπλα στο άλλο, μετατρέποντας μια σχολική αυλή σε ένα απέραντο νεκροταφείο αθωότητας.
Σήμερα, ο κόσμος παρακολουθεί μια τρομακτική ασυμμετρία. Από τη μία πλευρά, η υπερδύναμη μετράει 6 απώλειες στρατιωτών και ο πλανήτης σείεται από τις ιαχές της «εκδίκησης» και της «σκληρής απάντησης». Από την άλλη, 165 μικρά κορίτσια που δεν πρόλαβαν να γίνουν γυναίκες, θάβονται κάτω από το βάρος της σιωπής ή, ακόμα χειρότερα, κάτω από την ταμπέλα των «παράπλευρων απωλειών».
Πώς μετριέται, αλήθεια, η ζωή ενός παιδιού;
Αν το πάμε με την κυνική λογική των αριθμών, η δυσαναλογία προκαλεί ίλιγγο. Όμως η τραγωδία δεν είναι μαθηματικά. Είναι η στιγμή που η γεωπολιτική σκακιέρα αποδεικνύεται πιο σημαντική από το χαμόγελο μιας μαθήτριας. Είναι η στιγμή που η Δύση —όχι ως λαοί, αλλά ως μηχανισμός ισχύος και ρητορικής— μιλά για «ειρήνη» και «σταθερότητα», ενώ ταυτόχρονα ανοίγει την πόρτα σε αποφάσεις που φέρνουν τον κόσμο πιο κοντά σε έναν νέο κύκλο φωτιάς.
Αλλά ποιος θα μιλήσει για τα κορίτσια του Μινάμπ;
Εκείνα δεν είχαν στολές, ούτε όπλα.
Είχαν τετράδια, όνειρα και το δικαίωμα να μορφωθούν σε έναν κόσμο που μοιάζει να τις τιμωρεί διπλά: και ως άμαχες και ως θηλυκά.
Ο χαμός τους δεν είναι μια ψυχρή «αστοχία». Είναι το απόλυτο σύμπτωμα ενός πολιτισμού που έχει χάσει την πυξίδα του. Γιατί όταν ένα σχολείο θηλέων γίνεται πεδίο θανάτου, δεν μιλάμε απλώς για «λάθος». Μιλάμε για την κατάρρευση ενός ορίου που θα έπρεπε να είναι αδιαπραγμάτευτο.
Είναι εξοργιστικό να βλέπουμε τη διεθνή κοινότητα να «ζυγίζει» το αίμα. Το αίμα των έξι στρατιωτών θεωρείται ιερό και απαιτεί πόλεμο. Το αίμα των 165 κοριτσιών θεωρείται στατιστική και απαιτεί απλώς μια «έρευνα».
Αυτό το κείμενο δεν είναι μια τυπική αποχαιρετιστήρια ομιλία. Είναι η καταγραφή μιας παγκόσμιας ντροπής. Είναι η απόδειξη ότι κάτι βαθύ μέσα μας έχει πεθάνει, όταν ανεχόμαστε ηγέτες και κέντρα ισχύος να υπόσχονται ειρήνη και να παραδίδουν ομαδικούς τάφους. Αν ο θάνατος 165 αθώων παιδιών δεν είναι αρκετός για να σταματήσει τις μηχανές του πολέμου, τότε οι πύραυλοι έχουν ήδη βρει τον στόχο τους: την ίδια μας τη συνείδηση.
Ας κρατήσουμε στη μνήμη μας εκείνη την εικόνα στη Μινάμπ. Χιλιάδες άνθρωποι πάνω από τα φέρετρα. Όχι για την πολιτική, αλλά για το κενό που άφησαν 165 κοριτσάκια που δεν θα γυρίσουν ποτέ σπίτι. Αν ο κόσμος μας δεν μπορεί να προστατεύσει ένα σχολείο θηλέων από έναν πύραυλο, τότε δεν αξίζει να λέγεται κόσμος.
