Ψηφιακά άλματα με λασπωμένα παπούτσια

Η ψηφιοποίηση ως «φάρμακο» για τις παθογένειες είναι μια γοητευτική θεωρία, όμως για τον πολίτη των Τρικάλων η καθημερινότητα παραμένει πεισματικά αναλογική και συχνά… λασπωμένη.

Στη σημερινή του συνέντευξη του Δημήτρη Παπαστεργίου στη Λέσχη 97,6, αναφέρθηκε για ακόμη μια φορά στην «πάλη» με τις δυσλειτουργίες του κράτους.

Ωστόσο, η ρητορική περί εκσυγχρονισμού αρχίζει να προσκρούει σε ένα αμείλικτο χρονικό ορόσημο 9 χρόνια στο τιμόνι του Δήμου και σχεδόν 3 χρόνια στο Υπουργείο.

Ο χρόνος δεν είναι πια σύμμαχος

Όταν ένας πολιτικός διαχειρίζεται τις τύχες ενός τόπου και ενός κρίσιμου τομέα για πάνω από μια δεκαετία, η επίκληση των «παθογενειών που υπάρχουν χρόνια» παύει να λειτουργεί ως ελαφρυντικό και μετατρέπεται σε αυτοκριτική.

• Στην πόλη: Το αφήγημα της «έξυπνης πόλης» δυσκολεύεται να σταθεί απέναντι στις λακκούβες των δρόμων και στις υποδομές που ακόμα παλεύουν με τα απόνερα των κρίσεων.
• Στο κράτος: Η ψηφιοποίηση των συντάξεων και του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ευπρόσδεκτη, αλλά η «μακροχρόνια πάλη» δεν μπορεί να είναι μια αέναη υπόσχεση.

Το ερώτημα της ουσίας

Ο κ. Παπαστεργίου δήλωσε πως σκοπός είναι οι πολίτες να μην χρειάζεται να καταφεύγουν σε πολιτικά γραφεία. Συμφωνούμε. Όμως, η αποφυγή του πολιτικού γραφείου δεν επιτυγχάνεται μόνο με ένα app στο κινητό, αλλά με το να λειτουργούν οι δρόμοι, οι αποχετεύσεις και η ασφάλεια του πολίτη στην πράξη.

Η μετάβαση στη «νέα Ελλάδα» δεν μπορεί να γίνεται με ρυθμούς που εξαντλούν την υπομονή της κοινωνίας.

Αν μετά από 12 χρόνια σε θέσεις ευθύνης ο πολίτης αισθάνεται ότι ακόμα «πατάει στις λάσπες», τότε το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη λογισμικού, αλλά η αποτελεσματικότητα της υλοποίησης. Η πολιτική κρίνεται στο αποτέλεσμα και ο χρόνος των «διαπιστώσεων» έχει προ πολλού παρέλθει.

Ψηφιακά άλματα και λασπωμένη καθημερινότητα στα Τρίκαλα