Εξαιρετικός… Βεργέτης! Αγγιξε καρδιές η ομιλία του
Από το πρώτο έως το τελευταίο λεπτό της ομιλίας του κατάφερε να κερδίσει την προσοχή όλων αυτών που βρέθηκαν στην αίθουσα Λαογραφικού μουσείου Τρικάλων το βράδυ της Μ. Τρίτης.
Ο λόγος για τον γνωστό προπονητή ποδοσφαίρου κ. Στάϊκο Βεργέτη (προπονητής στα τμήματα υποδομής του Αστέρα Τρίπολης( ο οποίος βρέθηκε στα Τρίκαλα για το 20ο πανελλήνιο τουρνουά ποδοσφαίρου παιδικών ομάδων «Απ. Γκαραγκάνης».
Ποδοσφαιριστές, προπονητές και γονείς καθηλώθηκαν στην ομιλία του που είχε θέμα «Ποδόσφαιρο και συναισθήματα» κερδίζοντας τον σεβασμό όλων γι’ ακόμα μια φορά στη μακρόχρονη ασχολία του με τον ποδόσφαιρο αποδεικνύοντας πως η επιλογή της διοργανώτριας ακαδημίας Δήμητρας Απόλλων 2005 γι’ αυτή την εκδήλωση ήταν εύστοχη κι εποικοδομητική, πέρα από όσα όμορφα συνέβησαν στα γήπεδα της Μπαλκούρας και στο στάδιο το τριήμερο Μ. Δευτέρα έως Μ. Τετάρτη.
Ως πρόλογο της ομιλίας του ο Διευθυντης ακαδημιών του Αστέρα Τρίπολης κ. Χρήστος Νικολάου ανέλαβε την παρουσίαση του κ. Στάϊκου Βεργέτη μ’ ερωτήσεις για την πορεία του ως ποδοσφαιριστής αλλά και ως προπονητής.
Ο κ. Βεργέτης είναι προπονητής κάτοχος UEFA PRO και προπονητής της Κ17 του Αστέρα Τρίπολης με τεράστια εμπειρία ως πρώτος προπονητής σε ομάδες πρώτης κατηγορίας σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Μεταξύ άλλων ο έμπειρος προπονητής τόνισε «Σε 8 χρόνια στον Αστέρα Τρίπολης συνεργάστηκα με 11 προπονητές από διαφορετικές εθνικότητες και διαφορετικές κουλτούρες. Αυτή η επαφή μου πρόσφερε πολλά ώστε να δω, να κρίνω και να συγκρίνω. Εμαθα τη δουλειά, πάνω στη δουλειά. Την 1η Οκτωβρίου το 2013 ανέλαβα πρώτος προπονητής, έμεινα 3 σεζόν, με καλές πορείες, ευρωπαϊκές προκρίσεις. Νιώθω ευλογημένος διότι έζησα πολλά, πάνω από τις προσδοκίες μου και τα όνειρα που έκανα. Το ποδόσφαιρο μου έχει σταθεί καλά» ήταν οι απαντήσεις του στις ερωτήσεις του κ. Νικολάου.
Για τις εμπειρίες του στο εξωτερικό ο κ. Βεργέτης είπε «Είχα πάει για δύο σεζόν στην Ινδία σ’ ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον σε φάση εξέλιξης και ανάπτυξης. Το ποδόσφαιρο. Πήγα σε μια μη ποδοσφαιρική περιοχή στην Παντζάμπ η οποία τότε ξεκίνησε την ανάπτυξή της και το γεγονός πως ανεβήκαμε κατηγορία ήταν μια τεράστια επιτυχία, ένα ξέσπασμα χαράς. Εζησα πολλές εμπειρίες σ’ ένα περιβάλλον επικίνδυνο και ανθυγιεινό».
Στο θέμα της ομιλίας του «ποδόσφαιρο και συναισθήματα» κατάφερε με απλό, ανθρώπινο τρόπο και εκπαιδευτικό, μέσα από την προβολή των βίντεο, ν’ αγγίζει καρδιές με τον μοναδικό τρόπο αφήγησης και παρατήρησης. Να προβληματίσει μεγάλους και μικρούς για τις συμπεριφορές τους, τη διαχείριση επιτυχιών και αποτυχιών. Να τονώσει το ηθικό τους, να συμβουλεύσει και ν’ αποδείξει πως τα συναισθήματα που προσφέρει το ποδόσφαιρο ταιριάζουν μ’ αυτά της ζωής. Πως πρέπει όλοι, παίκτες, προπονητές, γονείς, από το μετερίζι τους, να τα ζουν έντονα αλλά να ξέρουν να τα διαχειρίζονται.
«Το ποδόσφαιρο είναι ένα πεδίο που προκαλεί και εξιτάρει έντονα συναισθήματα. Εκτός από την χαρά των επιτυχιών την οποία αντέχουμε όλοι, υπάρχει και η λύπη από τις αποτυχίες. Τις αντέχουμε όλοι; Μπορείς ν’ αντέχεις να χάνεις μια ευκαιρία σ’ έναν τελικό; Να πετύχεις αυτογκόλ και να σε κοιτάει ένα γήπεδο; Να είσαι τερματοφύλακας και να «κρεμάσεις» την ομάδα σου; Να παίζεις με το χρόνο;» ήταν οι πρώτες του παρατηρήσεις του για όσους θέλουν να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο θέλοντας να δείξει πως το συγκεκριμένο άθλημα προσφέρει πάρα πολύ υψηλό δείκτη φόρτισης τον οποίο δεν αντέχουν όλοι.
Μίλησε για τη σπουδαιότητα της ομαδικής δουλειάς η οποία ευθύνεται για τ’ αποτελέσματα. Αντλώντας κυρίως παραδείγματα από τη φύση, όπως παράδειγμα τη συνεργασία πιγκουΐνων για ν’ αποφύγουν τον εχθρό, των μυρμηγκιών για να νικήσουν τον μυρμηγκοφάγο, των καβουριών σε επίθεση πτηνού και το πέταγμα των χηνών σε σχήμα «V» ώστε ν’ αντέχουν τα πιο αδύναμα πτηνά στην πίεση του αέρα και στην συμπαράσταση όταν κάποιο απ’ αυτά πληγωθεί… «Δεν θα καταφέρετε τίποτα και ποτέ στο ποδόσφαιρο αν δεν λειτουργήσετε ομαδικά. Κανένας Μέσι και κανένας Ρονάλντο δεν θα είχε καταφέρει τίποτα αν δεν υπήρχαν και οι αξιόλογοι συμπαίκτες τους» είπε ολοκληρώνοντας το κεφάλαιο ομαδικότητα με την παρουσίαση ενός σκίτσου, μιας πραγματικής ιστορίας από την Ισπανία, στην οποία δύο παιδιά έδεσαν το ένα πόδι τους ψηλά και με το μπαστούνι έπαιξαν ποδόσφαιρο μ’ ένα άλλο παιδί που είχε χάσει το πόδι του…
Μίλησε για τη σπουδαιότητα της εκπαίδευσης στο σχολείο και δήλωσε πως αποτελεί προτεραιότητα γιατί όπως χαρακτηριστικά τόνισε «δεν θέλουμε να δουλεύουμε με «τούβλα».Οπως τόνισαν πολλά από τα παιδιά το ποδόσφαιρο δεν «εγγυάται» το μέλλον ή ακόμα και αν αυτό συμβεί κάποτε τελειώνει και υπάρχει συνέχεια.
Τέλος μίλησε για το σπουδαίο κεφάλαιο «γονείς» οι οποίοι πρέπει να στέκονται δίπλα στην προσπάθεια των παιδιών τους και όχι απέναντι.
Πιο συγκινητικό παράδειγμα δεν θα μπορούσε να δείξει ο κ. Στάϊκος Βεργέτης από την περίπτωση του Ντέρεκ Ρέντμοντ στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1992. Στην πρώτη του συμμετοχή. Ο Ντέρεκ παρά τα οκτώ χειρουργεία που είχε υποβληθεί από διάφορους τραυματισμούς συμμετείχε στην συγκεκριμένη διοργάνωση μ’ ελπίδες για μετάλλιο.
Στον ημιτελικό ένιωσε ενοχλήσεις κι έπεσε στα γόνατα μετά από 150 μέτρα κούρσας. Κι ενώ όλοι περίμεναν να αποχωρήσει αυτός έγραψε χρυσές σελίδες πείσματος και θάρρους (τις οποίες πρέπει να έχουν όλοι οι ποδοσφαιριστές-αθλητές). Σηκώθηκε κι άρχισε να τρέχει κουτσαίνοντας. Αλλά φάνηκε πως δεν θα τα κατάφερνε. Τότε ένας μεσήλικας εισέβαλε στον στίβο και τον κράτησε όρθιο έως το τέρμα. Ο μεσήλικας ήταν ο πατέρας του, ο οποίος αφού προσπάθησε να τον πείσει να σταματήσει και δεν τα κατάφερε, του στάθηκε στα δύσκολα. 65.000 θεατές τους χειροκρότησαν όρθιοι.
Αυτό πρέπει να κάνουν οι γονείς και όχι να κρίνουν και να επικρίνουν τα παιδιά τους… τους προπονητές τους.
Για τους τελευταίους μίλησε στο… τέλος. Ρώτησε τα παιδιά αν προτιμούν τον προπονητή «αφεντικό» ή αυτόν που συμμετέχει στην προσπάθεια και φυσικά η απάντηση ήταν η δεύτερη περίπτωση.
Ζήτησε όμως από τα παιδιά να μάθουν να σέβονται αυτούς τους προπονητές και να συνεργάζονται μαζί τους.
Ως επίλογο παρουσίασε έναν σημαντικό πίνακα παρατηρήσεων βγαλμένες από τ’ αποτελέσματα χρόνων.
Κανείς δεν έχασε επειδή ρίσκαρε. Στην καλύτερη περίπτωση κέρδισε, στη χειρότερη κάτι έμαθε!
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική: Μαθαίνει να κατακρίνει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα: Μαθαίνει να καυγαδίζει
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία: μαθαίνει να είναι ντροπαλό.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στη ντροπή: Μαθαίνει να είναι ένοχο.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση: Μαθαίνει να είναι υπομονετικό.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο: Μαθαίνει να εκτιμά.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη: Μαθαίνει να είναι δίκαιο.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια: μαθαίνει να πιστεύει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία: Μαθαίνει να έχει αυτοεκτίμηση.
Πάνος Γιδόπουλος
