ΣΟΑΤ: Αλλαγή σκυτάλης. Από τον Νίκο στην Εύα και στον Γιώργο

Η αλλαγή σκυτάλης στον ΣΟΑΤ είναι γεγονός και ανακοινώθηκε από τον ίδιο τον δημιουργό του συλλόγου ο οποίος με τον αείμνηστο Βασίλη Βαργιάμη τον δημιούργησαν με μεράκι πριν από 26 χρόνια, τον στήριξαν με κάθε θυσία, άντεξαν σε κάθε αντιξοότητα (και ήταν πολλές), δημιούργησαν και τον έφτασαν ψηλά. Πολύ ψηλά. Από το ένα σημείο του κόσμου στο άλλο. Δυστυχώς ο Βασίλης Βαργιάμης έφυγε νωρίς και απρόσμενα από τη ζωή αφήνοντας πίσω του έναν σύλλογο που φιλοξένησε και εκπαίδευσε χιλιάδες, αθλητές και ανθρώπους. Το βάρος έπεσε στον Νίκο Παϊταρίδη ο οποίος φύλαξε ως κόρη οφθαλμού τον σύλλογο, ο οποίος γνώρισε και Ολυμπιακή διάκριση, χωρίς να πάψει ποτέ να δουλεύει στη βάση έχοντας ως στηρίγματά του την κόρη του Ευα και τον γιο του αείμνηστου Βασίλη, Γιώργο. Τα στηρίγματα δυνάμωσαν και αφού κατάφεραν να σηκώσουν το βάρος του ΣΟΑΤ μ’ επιτυχία δημιουργώντας αισιόδοξες ελπίδες για το μέλλον, ο δάσκαλος Νίκος Παϊταρίδης, γνωρίζοντας την αξία των παιδιών του, πήρε τη μεγάλη απόφαση, την κατάλληλη στιγμή. Να δώσει τη σκυτάλη και να βρίσκεται – έτσι και αλλιώς- δίπλα στην προσπάθειά τους. Με ανάρτησή του περιγράφει με συντομία αλλά με ψυχολογική φόρτιση τη μετάβαση στη νέα εποχή, όπως αναφέρει, δεν ξεχνά να… ενημερώσει τον Βασίλη για την εξέλιξη του γιου του και της Εύας κρίνοντας πως το μέλλον τους ανήκει.

Ένας κύκλος κλείνει στον ΣΟΑΤ, αλλά ο χρυσός μίτος της παράδοσης δεν κόβεται ποτέ… « Η διαδρομή ενός Δασκάλου μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, αλλά η ιστορία συνεχίζεται.

​Η νέα εποχή του ΣΟΑΤ μόλις ξεκίνησε. Προχωράμε μαζί» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Η ανάρτηση του Νίκου Παϊταρίδη:

​Η διαδρομή μου ως Επικεφαλής του ΣΟΑΤ ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ ολοκληρώθηκε και πλέον θα είναι πάντα εκεί αλλά σε δεύτερο ρόλο!

Μια διαδρομή 30 ετών, γεμάτη αγώνες, χαρές, ιδρώτα, δάκρυα και αμέτρητες στιγμές περηφάνιας. Όμως, δεν αποχωρίζομαι τίποτα. Το πνεύμα μου, η καρδιά μου και η ψυχή μου θα βρίσκονται πάντα σε κάθε γωνιά αυτού του συλλόγου.

​Στέκομαι γεμάτος συγκίνηση και καμάρι, παραδίδοντας τη σκυτάλη στη νέα γενιά. Στα παιδιά μας. Στο αίμα μου, την κόρη μου Εύα, και στον Γιώργο μου, που τον νιώθω σαν δικό μου, υιοθετημένο γιο.

​Και σε αυτή την ιερή στιγμή της μετάβασης, η σκέψη μου ταξιδεύει αλλού και τα μάτια βουρκώνουν.

​Βασίλη μου… Κολλητέ μου και συνιδρυτή αυτού του συλλόγου και πατέρα του Γιώργου. Πέρασαν χρόνια από τότε που έφυγες από κοντά μας, αλλά δεν υπήρξε μέρα που να μην ένιωσα την απουσία σου. Κοίτα τους από εκεί ψηλά, φίλε μου. Ο Γιώργος σου και η Εύα στέκονται δίπλα μου, δυνατοί, φορώντας τη μαύρη ζώνη, έτοιμοι να συνεχίσουν το έργο και το όραμα που ξεκινήσαμε εμείς οι δύο το 2000.

​Οι αίθουσές μας φέρουν το όνομά σου για να θυμίζουν σε όλους ποιος ήσουν. Όμως, η πραγματική σου κληρονομιά ζει μέσα σε αυτά τα παιδιά. Τα όνειρά μας, οι κόποι μας και η αγάπη μας για το ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ είναι πλέον στα δικά τους, ικανά χέρια. Το μέλλον τους ανήκει.

​Ζητώ από όλη τη μεγάλη οικογένεια του ΣΟΑΤ, από όλους εσάς: Στηρίξτε την Εύα και τον Γιώργο με την ίδια αγάπη, την ίδια εμπιστοσύνη και τον ίδιο σεβασμό που δείξατε σε εμάς όλα αυτά τα χρόνια.

​Η διαδρομή ενός Δασκάλου μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, αλλά η ιστορία συνεχίζεται.

​Η νέα εποχή του ΣΟΑΤ μόλις ξεκίνησε. Προχωράμε μαζί.