Στην Καλαμπάκα η δημοκρατία σταματά στο λευκό

Ένα λευκό ψηφοδέλτιο στην εκλογή της Δημοτικής Επιτροπής του Δήμου Μετεώρων δεν είναι απλώς μια εσωτερική λεπτομέρεια της παράταξης του Λευτέρη Αβραμόπουλου.

Είναι πια πολιτικό γεγονός.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, στη διαδικασία που έγινε στη δημοτική ομάδα της «Δύναμης Ευθύνης» καταγράφηκε ένα λευκό ψηφοδέλτιο.

Το γεγονός φέρεται να προκάλεσε την έντονη αντίδραση του δημάρχου Μετεώρων, ο οποίος, κατά τα ίδια δημοσιεύματα, ζήτησε από τον σύμβουλο ή τη σύμβουλο που το έριξε να παραιτηθεί από τη δημοτική ομάδα.

Αν αυτό ακούγεται ως απλή υπόθεση εσωτερικής πειθαρχίας, δεν είναι.

Γιατί το λευκό ψηφοδέλτιο δεν είναι παράνομη πράξη. Δεν είναι άκυρη συμμετοχή. Δεν είναι προσβολή της διαδικασίας. Είναι προβλεπόμενη επιλογή μέσα σε μια κάλπη.

Μπορεί να είναι μήνυμα. Μπορεί να είναι διαφωνία. Μπορεί να είναι προειδοποίηση. Μπορεί ακόμη και να είναι μια πολιτική στάση που ενοχλεί. Όμως παραμένει ψήφος.

Και όταν μια ψήφος αντιμετωπίζεται ως λόγος αποχώρησης, τότε το θέμα ξεφεύγει από το ποιος έριξε το λευκό. Πηγαίνει στο πώς αντιλαμβάνεται μια παράταξη τη δημοκρατική διαδικασία όταν αυτή δεν παράγει το αποτέλεσμα που θα ήθελε.

Εδώ βρίσκεται και η ουσία.

Η δημοκρατία δεν μετριέται στις εύκολες στιγμές, όταν όλοι χειροκροτούν και όλα περνούν ομόφωνα. Μετριέται στις δύσκολες. Όταν κάποιος διαφοροποιείται. Όταν η κάλπη βγάζει κάτι δυσάρεστο. Όταν η ενότητα δεν μπορεί να επιβληθεί με πολιτική πίεση, αλλά πρέπει να κερδηθεί με πειθώ.

Στον Δήμο Μετεώρων, σύμφωνα με όσα δημοσιεύονται, ένα λευκό ψηφοδέλτιο δεν αντιμετωπίστηκε ως σήμα προς ανάγνωση, αλλά ως πράξη εξόδου από την παράταξη.

Αυτό είναι βαρύ.

Όχι επειδή αφορά μόνο έναν σύμβουλο ή μία σύμβουλο. Αλλά επειδή αφορά την ίδια τη λογική με την οποία λειτουργούν οι παρατάξεις στην τοπική αυτοδιοίκηση. Αν ο αιρετός έχει δικαίωμα ψήφου μόνο όταν συμφωνεί, τότε η κάλπη χάνει το νόημά της και γίνεται διαδικαστικό σκηνικό.

Κανείς δεν λέει ότι μια παράταξη δεν έχει δικαίωμα να ζητά συνοχή. Κανείς δεν λέει ότι το λευκό δεν έχει πολιτικές συνέπειες. Όμως άλλο η πολιτική συζήτηση και άλλο το τελεσίγραφο. Άλλο η διαφωνία και άλλο η απαίτηση παραίτησης.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ποιος έριξε το λευκό.

Το ερώτημα είναι αν στην Καλαμπάκα μια δημοτική παράταξη μπορεί να αντέξει τη διαφωνία χωρίς να τη βαφτίζει αποχώρηση.

Γιατί η δημοκρατία δεν πνίγεται πάντα με θόρυβο. Μερικές φορές στραγγαλίζεται αθόρυβα, σε μικρές αίθουσες, σε εσωτερικές ψηφοφορίες, σε τελεσίγραφα που παρουσιάζονται ως ανάγκη ενότητας.

Και αν ένα λευκό ψηφοδέλτιο αρκεί για να ανοίξει τέτοια συζήτηση, τότε καλά κάνει και ανοίγει.

Γιατί η δημοκρατία στην Καλαμπάκα φαίνεται πως αντέχει πολλά.

Εκτός από το λευκό.