ΠΑΝΙΚΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!!
Του Αποστόλη Β. Παππά
Εντεταλμένου Συμβούλου Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Δήμου Τρικκαίων
Στη Δημοκρατία, ο οιοσδήποτε δικαιούται να κάνει τις εκτιμήσεις του και τις αναλύσεις του, και θα ήμουν ο τελευταίος που θα το αμφισβητούσε αυτό. Η ελεύθερη διατύπωση της γνώμης, προϊόν αυτή του πως ο καθένας προσλαμβάνει τα πράγματα, είναι ισχυρό συστατικό στοιχείο της Δημοκρατίας. Σε μία όμως εκτίμηση, την οιανδήποτε, το να εστιάζεις στο δέντρο και να χάνεις το δάσος, δεν είναι και τόσο δόκιμο, και ίσως να αδικείς και τον εαυτό σου.
Βεβαίως, κάποιες φορές, ο πανικός μας κατευθύνει στο να βλέπουμε τα πράγματα μέσα από παραμορφωτικούς φακούς. Έτσι, το να υποεκτιμάς τη συμπαγή ομοθυμία στήριξης 24 Δημοτικών Συμβούλων και 30 Προέδρων Δημοτικών Κοινοτήτων στο πρόσωπο του νυν Δημάρχου, και να υπερεκτιμάς την απουσία ενός, και να το πανηγυρίζεις, είναι δηλωτικό της απουσίας ελέγχου και απώλειας ψυχραιμίας. Αυτό μοιάζει λίγο, με εκείνο που μας πληροφορεί το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, όταν ο Χριστός απευθυνόμενος στους Γραμματείς και Φαρισαίους για ανάλογη συμπεριφορά τους είπε: «Σεις, οι διυλίζοντες τον κώνωπα και την κάμηλο καταπίνοντες». Κυριολεκτικά, είναι η προσπάθεια μεγιστοποιήσεως του ελάσσονος και ελαχιστοποιήσεως του μείζονος. Τώρα, το εύρος των δυνατοτήτων και η δυναμικότητα του ενός, σε σχέση με τους πολλούς, μιας και παρατηρώ ότι από κάποιους αυτό μεγαλοποιείται και διαφημίζεται, θα το σχολιάσω προσφεύγοντας λίγο στη Ιστορία.
Γνωρίζετε υποθέτω, ότι μετά τη μάχη του Γρανικού ποταμού, ο Μέγας Αλέξανδρος έστειλε στην Αθήνα ως αφιέρωμα στη θεά Αθηνά 300 περσικές πανοπλίες με μια αναθηματική πλάκα που έγραφε: «Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες, πλην Λακεδαιμονίων». Ε, τι να κάνουμε, παντού και πάντα θα υπάρχει κάποιος ή κάποιοι Λακεδαιμόνιοι. Δικαίωμά τους. Υπενθυμίζω όμως, ότι και χωρίς αυτούς ο Μέγας Αλέξανδρος έφτασε νικηφόρα μέχρι το Γάγγη ποταμό. Τόσο πολύ μέτρησε η απουσία τους!!! Αν και ο απουσιάζων συνάδελφος δε μπορεί να χαρακτηριστεί αμιγώς Λακεδαιμόνιος, καθότι, κατά ραδιοφωνική του δήλωση στηρίζει το συνδυασμό απλώς δε θα συμμετέχει στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές. Και αυτό βεβαίως είναι δικαίωμά του και προφανώς σεβαστή επιλογή του. Συνεπώς επί της ουσίας ομιλούμε για πλήρη ομοφωνία της Δημοτικής Ομάδας.
Τώρα, το εάν ο Δήμαρχος αισθάνεται ανασφάλεια, ή εάν με την ανακοίνωση της εκ νέου υποψηφιότητάς του ενέτεινε την ανασφάλεια κάποιων άλλων, εικάζω ότι μάλλον το δεύτερο συμβαίνει. Ως φαίνεται έφερε ταραχές μεγάλες.
Η συμπαγής ενότητα της Δημοτικής και Προεδρικής ομάδας του Δημάρχου τρόμαξε, και χωρίς άλλο αποδεικνύεται ότι έπαιξε καταλυτικό ρόλο, απογοητεύοντας και αποδιοργανώνοντας εμφανείς ή και υποτιθέμενους αφανείς επίδοξους διαδόχους του. Κάποιοι, πιθανόν να βυθίστηκαν στο πένθος. Ίσως τα της περιρρέουσας ατμόσφαιρας περί αποχωρήσεων, αποσκιρτήσεων και αναχωρήσεων , να είχαν εξάψει λίγο τη φαντασία κάποιων. Απεδείχθησαν όμως φρούδες ελπίδες.
Η μαζική στοίχιση των Δημοτικών Συμβούλων και των Προέδρων πίσω από τον Δήμαρχο, ενόχλησε τόσο, που οι συγχιτικές και οι πεσιμιστικές παρενέργειες που προξένησε, να κινούνται στα όρια του πανικού. ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΠΑΙΔΙΑ… Ξέρετε, τα ισχυρά κάστρα συνήθως πέφτουν εκ των έσω, και ίσως κάποιοι να αναζητούσαν εξωμότες. Απογοητεύτηκαν όμως.
Ένα συντριπτικό σκορ 54-1, και μάλιστα σ’ ένα κλίμα όχι απλώς ενθουσιαστικό, αλλά πανηγυρικό, που ίσως και να άγγιζε τα όρια του παραληρηματικού, τα λέει όλα. Το μάτς δεν αντέχει σε στοιχειώδη κριτική, δεν αποδομείται, όσες «φιλότιμες» προσπάθειες και να καταβάλει κάποιος, και όποιος το επιχειρεί μάλλον εκτίθεται.
Η μακροζωία αυτού του συνδυασμού οφείλεται στη συμπαγή ενότητα, και όσο αυτή θα υπάρχει, δύσκολα θα βρεθεί υποκατάστατο αυτού. Τώρα, όσον αφορά τα τραπεζώματα, που και αυτά μεγαλοποιούνται και επενδύονται μάλιστα με ένα συνωμοτικό χαρακτήρα, λέγω. Οι Πρόεδροι των Δημοτικών Κοινοτήτων ήταν για χρόνια στενοί συνεργάτες του κου Παπαστεργίου. Στη μακρά συνεργατική πορεία οικοδομήθηκαν ανθρώπινοι, φιλικοί, πολιτικοί και συναισθηματικοί δεσμοί. Όλα αυτά, δεν μπορεί να τα υποκαταστήσει ένα τραπέζωμα.
Άιντε, να το πω πολύ απλά ομιλώντας εξ ονόματος του εαυτού μου. Αν δεν κατάφερε μετά από τόσα χρόνια συνεργασίας ο κος Παπαστεργίου να με προσεγγίσει, ε τότε, όσα τραπέζια και να μου κάνει θα πάνε χαμένα. Η σχέση που έχει αναπτυχθεί μεταξύ των Δημοτικών Συμβούλων και των Προέδρων με τον κο Παπαστεγίου, όπως θα συνέβαινε βέβαια σε κάθε ανάλογη περίπτωση απανταχού της γης, έχει βαθύ υπόβαθρο. Τα τραπέζια, είναι μόνο η επιφάνεια. Τώρα, αν κάποιοι προσπαθούν να ενοχοποιήσουν το αυτονόητο, πρόβλημά τους.
